Ustal rzeczywisty minimalny warunek przekazywania energii

Poproś o obsługiwany zakres prądu EVSE, konfigurację aktywnych faz oraz zachowanie konkretnego pojazdu przy przyjmowaniu energii. Minimum podane dla jednej ładowarki nie jest uniwersalną granicą. Odróżnij też komunikowany dopuszczalny prąd od prądu rzeczywiście pobieranego przez pojazd. Zapotrzebowanie pomocnicze może się utrzymywać nawet wtedy, gdy przekazywanie energii do akumulatora jest wstrzymane.

Porównuj całe epizody nadwyżki

Hipotetycznie załóżmy, że zidentyfikowany układ wymaga co najmniej 1.6 kW na swojej mierzonej granicy wejściowej, podczas gdy nadwyżka utrzymuje się na poziomie 1.1 kW przez dwadzieścia minut. Przypisanie tej ładowarce ciągłego poboru 1.1 kW oznacza wymyślenie niedostępnego punktu pracy. Zatwierdzona sesja 1.6 kW wymagałaby w tym przedziale 0.5 kW z innego źródła. Liczby te są ilustracyjne, nie stanowią progu EVSE ani zalecenia poboru z sieci.

Histogram całkowitej dziennej nadwyżki gubi kolejność epizodów użytecznych i nieużytecznych. Zachowaj czas trwania epizodów, ponieważ wiele krótkich okazji poniżej progu niekoniecznie da się połączyć w ukończony okres ładowania bez innego źródła.

Określ zaakceptowaną politykę ładowania

Zapytaj właściciela obiektu, czy celem jest praca wyłącznie na nadwyżce, ograniczony pobór z sieci, czy spełnienie wymogu na odjazd. Następnie wymagaj obsługiwanego zachowania pauzy, ponownego uruchomienia i priorytetów w ramach tej polityki. Całkowita dzienna nadwyżka większa od zapotrzebowania energetycznego pojazdu nie dowodzi, że występuje w użytecznych oknach ładowania. Uwzględnij powtarzające się krótkie epizody i rzeczywiste okresy podłączenia pojazdu. Wiatrowe RFQ powinno wskazywać proponowane połączenie elektryczne i zaakceptowany profil ładowania; nie powinno zakładać, że sprzęt MARSTON obejmuje sterowanie EVSE ani że dowolna stacja może pochłaniać dowolnie małe przyrosty mocy.