Rozpisz łańcuch ograniczeń

Zapisz dozwoloną moc obiektu, limity prądu i faz EVSE, obciążalność przewodu oraz informacje o przyjmowaniu energii przez pojazd. Oddziel możliwości wejścia AC od reklamowanej zdolności pojazdu do szybkiego ładowania DC. Samochód zdolny przyjmować dużą moc DC nie musi mieć równie wydajnej pokładowej ładowarki AC. Ustal rzeczywisty model i wariant, zamiast przyjmować założenie dla całej marki.

Stosuj porównywalne granice pomiaru mocy

Hipotetycznie obiekt ma dostępne 12 kW, EVSE może zaoferować 11 kW, a podłączony pojazd przyjmuje najwyżej 7 kW w rozpatrywanym stanie. Nie można zakładać przydziału mocy ładowania powyżej 7 kW. To uproszczone porównanie pomija straty konwersji i pomocnicze; liczby są wymyślone. Zmierzona moc wejściowa stacji i moc dodawana do akumulatora nadal mogą się różnić.

Pojazd korzystający tylko z jednej fazy może pozostawiać gdzie indziej rezerwę, której jego ładowarka pokładowa nie wykorzysta. Traktuj tę niewykorzystaną rezerwę jako kwestię przydziału w obiekcie, a nie dowód uszkodzenia ładowarki.

Odróżnij ograniczenie od usterki

Porównaj limit żądany przez pojazd ze stanem EVSE, zanim uznasz, że niski prąd wskazuje problem ładowarki lub układu wiatrowego. Pojazd mógł osiągnąć cel albo kondycjonować akumulator. Do RFQ podaj rzeczywiste zróżnicowanie zdolności przyjmowania energii we flocie, okna podłączenia i wymagany zakres usługi transportowej. Dobieraj udział energii odnawialnej do obsługiwanego zapotrzebowania, uwzględniając pojazdy przyjmujące mniej faz lub niższy prąd. Przykłady ładowania producentów nie potwierdzają kompatybilności przekształtnika MARSTON z EVSE obiektu. Integrator powinien wskazać dokładny interfejs sieciowy lub niezależnego zasilania służący utrzymaniu usługi ładowania.