Oddzielić historię powietrza od historii elementu

Mały odsłonięty czujnik i większy zamknięty zespół mogą reagować różnie po długim okresie zimna. Nasłonecznienie, wiatr i wewnętrzne źródła ciepła również mogą tworzyć lokalne różnice. Obecny odczyt otoczenia nie odtwarza tych historii. Prognoza cieplejszej pogody jest jeszcze bardziej odległa od rzeczywistego stanu elementu. Nie wyprowadzać uniwersalnego czasu oczekiwania z ogólnego istnienia bezwładności cieplnej.

Wskazać funkcję wymagającą powrotu do odpowiedniego stanu

Uszczelnienie, mechanizm zależny od środka smarnego i powierzchnia objęta lodem rodzą różne pytania. Ogrzanie wystarczające dla jednej funkcji nie dowodzi, że jest wystarczające dla innej. DNV zajmuje się oceną skrajnych temperatur i oblodzenia w oddzielnych zakresach wytycznych, co wzmacnia potrzebę określenia rzeczywistej obawy. Dostawca musi wskazać, jakie temperatury lub warunki mają znaczenie i jak można je ustalić przy zainstalowanej konfiguracji; nie zakłada się tu żadnego niepotwierdzonego czujnika temperatury ani funkcji ogrzewania.

Mały odsłonięty czujnik może wskazywać cieplejsze powietrze, gdy osłonięta masa pozostaje chłodniejsza. Oceniający powinien więc ustalić, co reprezentuje odczyt, zanim uzna go za pomiar temperatury elementu, zwłaszcza gdy decyzja zależy od smarowania, uszczelnienia lub lodu pozostałego w innym miejscu.

Stosować granicę dopuszczenia ustaloną przez kompetentną osobę

Zapytać, czy dostępne dowody ustalają wymagany stan w całym odpowiednim elemencie, czy też potrzebna jest dodatkowa zatwierdzona ocena. Nie stosować prowizorycznych grzejników, płomienia ani miejscowo gorącej wody w celu przyspieszenia powrotu do odpowiedniego stanu i nie uruchamiać mechanizmu wyłącznie po to, by go ogrzać. Nie ustala się żadnego limitu MARSTON dotyczącego głębokiego wychłodzenia, czasu powrotu do odpowiedniego stanu ani temperatury ponownego uruchomienia. Ocieplenie otoczenia może wspierać ocenę, ale nie zastępuje jej wymagań właściwych dla urządzenia.